Yoke Boon

Onbewoonbaar verklaard

CVS & FIBROMYALGIE

Ongecensureerd

In haar eerste boek - De strandstoel in mijn keuken - legde Yoke Boon bewust nog schroom aan de dag: een terughoudendheid vooral ten opzichte van de zorgverstrekkers. Laten we maar zeggen dat er een bewuste vorm van zelfcensuur werd beoefend om artsen en therapeuten uit de wind te zetten, ook al was Yoke het niet altijd eens met hun manier van werken of omgaan met patiënten.

En er was meer... Het boek moest een hoopgevende boodschap bevatten. Anno 2004 leek nog veel mogelijk. Op alle gebied.

Vandaag, vier jaar later, is de toon anders. Scherper. Soms cynisch. Yoke voelde geen fysieke verbetering. Integendeel.

In dit tweede boek - Onbewoonbaar verklaard - houdt ze er rekening mee dat het misschien, wellicht, haar laatste boek zal zijn. Voor zelfcensuur is er geen plaats meer. Als Yoke zin heeft om iets over de zorgverstrekking te vertellen dat kwetsend kan zijn, dan doet ze het. Waarom ook niet?

Op die manier sloopt ze her en der wat heilige huisjes. En dat klinkt niet altijd even fraai, want woede klinkt door. Maar woede is een eerlijk gevoel. Eerlijker dan diplomatische terughoudendheid.

In Onbewoonbaar verklaard verzamelde Yoke Boon de notities die ze gedurende het jaar 2007 belangrijk vond.

De lezer volgt haar van dag tot dag gedurende haar strijd - niet tegen de ziekte - maar om te overleven. Daarbij wordt geen enkel taboe als hindernis opgeworpen.

Yoke Boon schrijft in dit dagboek alles van zich af: euthanasie, zelfdoding, de (lichamelijke) relatie tussen partners, het gebruik van cannabis, verwerping van goedbedoelde uitspraken en meningen van anderen, behandelingsmethoden, de kwaliteit van het sociale vangnet voor mindervaliden... alles wordt aan de kaak gesteld.

Geen censuur, geen franje, enkel de harde waarheid.

Fragmenten uit het boek

>> Boek bestellen...