Wie ben ik ?

CVS & FIBROMYALGIE

Ik ben Yoke Boon, geboren 9 oktober 1959, gehuwd met Dirk, moeder van Niels (°88). In 1999 ben ik na een zware griep nooit hersteld. CVS was de diagnose die pas enige jaren later werd gesteld.

Voor die tijd was ik, vond ik toch van mezelf, een actief persoontje. Altijd bezig, nooit gedaan. Plannen maken voor dagen die nog komen moesten. Handen vol met een psychisch ziek ouderlijk thuis dat veel tijd en zorg vroeg. Daarnaast een eigen huishouden dat gelukkig wel perfect draaide, tijd maken voor man en zoon. Op sociaal vlak, ook steeds erbij, op alle vragen tot inzet werd steevast ‘ja’ gezegd. Nadat ik drie jaar studeerde aan de Hogeschool voor Bijzondere Jeugdzorg en daarna drie jaar Sociale Readaptatiewetenschappen doorliep, werkte ik ’s nachts in een instelling voor gehandicapten en studeerde overdag. Algauw vond ik mijn draai in de sociale sector. Vol overgave werkte ik achtereenvolgens met gehandicapten in een beschutte werkplaats, in een tehuis voor meervoudig gehandicapte slechtzienden en blinden en gaf ik les in het bijzonder onderwijs. Als vrijwilligster werkte ik mee aan een buurtproject, waar ik elke avond gedurende een jaar les gaf aan een Marokkaans meisje en elke woensdagnamiddag een speelleerklasje leidde, samen met Dirk, mijn echtgenoot, die ik daar leerde kennen.

Na ons huwelijk stopte ik met werken omdat we van Leuven naar Antwerpen verhuisden, dichter bij Dirks werk als ingenieur, maar alle vrije tijd werd vlug opgevuld met klussen in huis een daarna de opvoeding van onze zoon Niels. Eens hij daar naar school ging, gaf ik mee schilderles, deed mee aan de begeleiding van schoolse activiteiten zoals zwemmen en uitstapjes… Ik zamelde mee spulletjes in voor een derde wereldproject en later ook voor de behoeftigen van bij ons en had daar veel voldoening aan. De buren en kinderen van school kwamen graag langs en het was zowat constant een opendeurdag bij ons.

Nadat we naar Oud-Heverlee verhuisden deed ik veel in en rond het nieuwe huis en ook in Niels’ nieuwe school was ik actief als leesmoeder, en vergezelde en reed rond bij activiteiten, naaicursussen en dergelijke meer. Voor familie en vrienden stond ik altijd paraat om mee te helpen bij het schilderen en behangen. Later werden we in onze parochie ingeschakeld als catechesegezin.

We hadden een grote vrienden- en kennissenkring waarvoor de deur altijd openstond. Tussen de bedrijvigheid door, staakte ik onmiddellijk alle werk wanneer er bezoek kwam. Rust en een luisterend oor bij een lekker kopje koffie. Als mensen ‘bijgetankt’ naar huis gingen, was mijn dag geslaagd. Wanneer ik me engageerde voor iets, was het voor de volle honderd procent. Altijd bezig… schijnbaar gelukkig… het lijkt nu toch zo, nu bijna niets meer kan.